Które kraje mają niskie, standardowe lub wysokie ryzyko w ramach EUDR?

Trzy kategorie ryzyka: niskie, standardowe i wysokie

Kraje są klasyfikowane w ramach EUDR do trzech kategorii: niskie ryzyko, ryzyko standardowe lub wysokie ryzyko. Klasyfikacja ta nie znajduje się w samej rozporządzeniu w sprawie produktów wolnych od wylesiania, ale w osobnym rozporządzeniu wykonawczym Komisji Europejskiej, a mianowicie Rozporządzeniu Wykonawczym (UE) 2025/1093. To rozporządzenie zawiera rzeczywistą listę krajów i ich klasyfikację, a lista ta jest okresowo przeglądana przez Komisję.

Kategoria, do której zalicza się dany kraj, określa, jak poważne są obowiązki kontrolne dla uczestnika rynku. W przypadku surowców lub produktów z kraju o niskim ryzyku obowiązują uproszczone kontrole w ramach systemu wymogów należytej staranności. W przypadku ryzyka standardowego obowiązują wymogi zwykłe z rozporządzenia, a w przypadku wysokiego ryzyka obowiązują kontrole wzmocnione, w tym wyższa częstotliwość kontroli przez właściwe organy. Informacja o tym, który kraj w danym momencie zalicza się do której kategorii, znajduje się wyłącznie w załączniku Rozporządzenia Wykonawczego (UE) 2025/1093; lista ta może ulec zmianie przy kolejnym przeglądzie, więc konsultacja aktualnego załącznika w EUR-Lex daje najpełniejszy obraz.

Podstawa: artykuł 29 i załącznik do Rozporządzenia 2025/1093

Obowiązek porównywania krajów przewidziany jest w artykule 29 Rozporządzenia (UE) 2023/1115. Artykuł ten upoważnia Komisję do klasyfikacji krajów lub ich części na podstawie kryteriów, takich jak procent wylesiania, tempo ekspansji gruntów rolnych dla właściwych surowców oraz trendy produkcji. Konkretna implementacja tej klasyfikacji, czyli przypisanie każdemu krajowi określonej kategorii, zawarta jest w Rozporządzeniu Wykonawczym (UE) 2025/1093 i jego załączniku. Osoba, która chce dowiedzieć się, do której kategorii zalicza się dany kraj pochodzenia w danym momencie, nie znajdzie tej informacji w głównym rozporządzeniu, ale w tym rozporządzeniu wykonawczym.