Przeczytał(a) Pan(i) tekst rozporządzenia EUDR i widzi, że produkt musi być "wytworzony legalnie". Pytanie, które następnie się pojawia: legalnie według którego prawa? Odpowiedź brzmi, że rozporządzenie odnosi się do ustawodawstwa kraju, w którym produkt został wytworzony, a nie do jednolitego standardu UE. Ponieważ ustawodawstwo krajowe różni się od kraju do kraju, różni się również to, co Pan(i) musi być w stanie wykazać, w zależności od tego, skąd pochodzi Pana(i) kawa, drewno, kakao lub bydło.
To jest inny mechanizm niż klasyfikacja krajów pod względem ryzyka (niskie, standardowe lub wysokie), która określa, jak rygorystyczne musi być Pana(i) postępowanie weryfikacyjne. Wymóg legalności jest od tego niezależny: dotyczy on zawartości tego, co Pan(i) musi kontrolować, a nie intensywności, z jaką to robi. Oba działają jednocześnie w Pana(i) dokumentacji, co sprawia, że temat ten jest dla wielu przedsiębiorstw z sektora MŚP niejasny.
Co dokładnie oznacza "wytworzenie legalne"
Rozporządzenie wymienia szereg kategorii ustawodawstwa, którym musi odpowiadać produkcja: prawa do użytków gruntowych, ochrona środowiska, zasady dotyczące gospodarki leśnej i pozyskania drewna, prawa osób trzecich, prawa pracownicze, prawa człowieka, prawo do wolnej, wcześniejszej i świadomej zgody zainteresowanych społeczności, ustawodawstwo podatkowe, ustawodawstwo antykorupcyjne oraz przepisy handlowe i celne. W przypadku każdej z tych kategorii obowiązuje zasada: norma to prawo samego kraju produkcji. Koncesja w jednym kraju jest zwykle regulowana przez krajowy system gospodarki leśnej, w innym kraju przez lokalny system rejestracji użytków gruntowych, a w jeszcze innym kraju przez pozwolenie wydane przez organ wojewódzki.
Dlaczego różni się to między krajami
Kraje różnią się sposobem, w jaki rejestrują własność, prawo użytkowania i pozwolenia, oraz tym, jak dostępne są te informacje. W jednym kraju istnieje centralna, cyfrowa księga gruntów, gdzie działka i związane z nią prawa są łatwe do sprawdzenia. W innym kraju rejestracja gruntów odbywa się za pośrednictwem instytucji lokalnych lub regionalnych, a dokumentacja jest czasami dostępna tylko w formie papierowej lub zależy od zwyczaju, który nie wszędzie jest równie jednoznacznie ustalony. Zasady dotyczące leśnictwa, warunków pracy i udzielania pozwoleń na użytkowanie gruntów również znacznie różnią się między Ameryką Południową, Afryką Zachodnią i Azją Południowo-Wschodnią. To nie oznacza, że jeden system jest lepszy lub gorszy, ale oznacza, że pytanie "czy to zostało wyprodukowane legalnie" w każdym kraju rozpatruje się w świetle innego ramy prawnej.
Co to oznacza dla Pana(i) dokumentacji
Jako importer lub handlowiec ma to praktyczne znaczenie: lista dokumentów potwierdzających, że partia została wyprodukowana legalnie, wygląda inaczej dla każdego kraju pochodzenia. Dla drewna z kraju posiadającego system koncesji powinien być tam na przykład pozwolenie na pozyskanie lub plan gospodarki leśnej. W przypadku kakao lub kawy z małych działek chodzi bardziej o dowód prawa do użytków gruntowych i, jeśli jest to uzasadnione, pozwolenie lub rejestrację wymaganą przez prawo lokalne. Jest to spójne z szerszą rozmową, którą prowadzi Pan(i) z dostawcą na temat danych pochodzenia, ale precyzyjne pytanie, które Pan(i) zadaje dostawcy w Brazylii, niekoniecznie jest tym samym pytaniem, które Pan(i) zadaje dostawcy w Wybrzeżu Kości Słoniowej lub Indonezji.
Ponieważ różni się to w zależności od kraju i surowca, nie jest realistyczne, aby przedsiębiorstwo z sektora MŚP znało samo ustawodawstwo każdego kraju produkcji. To, co pomaga, to ustalenie dla każdej productstroom, który kraj jest krajem pochodzenia, jakie dokumenty wymagane są tam zgodnie z regulacjami lokalnymi, a następnie przechowywanie tych dokumentów razem z danymi geoprzestrzennymi i informacjami o dostawcach w jednej dokumentacji. W ten sposób powstaje przegląd, który Pan(i) może konsultować w dowolnym momencie, również jeśli kontrola konkretnie o to pyta.
Jak to zrobić bez zostania prawnikiem
Ocena zgodności z prawem, jakie obowiązuje w konkretnym kraju, pozostaje odpowiedzialnością samego uczestnika rynku; w przypadku wątpliwości właściwym punktem kontaktu jest prawnik lub właściwy organ nadzoru. To, co można zorganizować samodzielnie, to struktura: dla każdego kraju pochodzenia ustała listę kontrolną dokumentów powiązaną z działkami i dostawcami, których już się mapuje. W bazie wiedzy posortowanej według tematu znajduje się źródło odpowiednich przepisów w tekście oficjalnym, dzięki czemu można samodzielnie sprawdzić, skąd pochodzi dany obowiązek.
Jeśli nie wiadomo jeszcze dokładnie, jaką rolę się pełni i jakie obowiązki z nią się wiążą, to jest to pierwszy punkt, który należy wyjaśnić przed przystąpieniem do gromadzenia dokumentacji specyficznej dla poszczególnych krajów. To można wyjaśnić w kilka pytań. Ciekawi was, jak budujemy informacje dla poszczególnych krajów i surowców i skąd one pochodzą? Można o tym przeczytać na stronie opisującej, jak to działa. A jeśli pytania nie ma na liście, proszę sprawdzić najczęściej zadawane pytania.
Chcecie wiedzieć, jak te różnice specyficzne dla poszczególnych krajów konkretnie wpływają na wasze własne łańcuchy dostaw? Wykonajcie bezpłatny test ról lub przejrzyjcie tematy w bazie wiedzy, aby zobaczyć, jakie dokumenty i terminy dotyczą waszej sytuacji.